Лупасiнскай паэзiя - крытыкуйце! ;)
Добавлено: Вт июн 24, 2008 7:40 pm
ЗУБНАЯ КАСЫДА
1.
Стаматоляг!бор сьвiдруе боль!
Кожны крок на раны сыпе соль!
Расьсьвiдруй хутчэй пульпiтны зуб –
Выцягнi хваробу, жыць дазволь!
Ночку сёньня прахварэў усю,
Ночку ўсю я выў на антрэсоль!
Хоць ты пасадзiў мяне на трон,
Ды ня я, а ты цяпер кароль!
Падаецца змучанаму мне,
Нiбы ў небе толькi ты i столь!
Стаматоляг! Боль сьвiдруе зуб!
Хай з дупла вылазiць п'яны троль!
2.
Тое, што балела, адбыло.
Ў зубе неймавернае дупло.
Не пульпiт, а пэрыёдантыт –
Ўсё на каранi ў мяне пайшло.
Нэрв няшчасны проста ў зубе згнiў –
Дзiва, што балюча так было.
Сёньня высьвiдравалi адток,
Выцек гной, i гэта жыць дало.
Хворы зуб у роце нiбы госьць –
Зуб-шкарлупка, востры, быццам шкло.
3.
Я цяпер балюю, стаматоляг!
Я усiх цалую, стаматоляг!
Я з усьмешкай яркай, як ва ўсiх,
Сёньня шпацырую, стаматоляг!
Мяса й хлеб, марозiва i торт –
Ежу ем любую, стаматоляг!
Ўсiм на сьвеце, хто хварэў як я,
Радасьць падаруе стаматоляг!
Птушкамi лупасiнскiх радкоў
Апяяны гэты стаматоляг!
ПАМЯЦI ЎIЛЬЯМА ПАХЛЁБКIНА
Той самы смак тых самых кляклых фляк,
I шэрага пюрэ анучны пах,
I ўвесь савецкi абшчапiтны сьцяг
Ты перамог i паказаў нам як.
Здавалася, ў кiшэнi цэлы сьвет,
Здавалася, што набылi бiлет,
Што нас узьняў паветраны сакрэт
Над друзам неправараных катлет –
Ты нам адкрыў кулiнарыю, Ўiльям.
Цяпер мы ўмеем смажыць i варыць,
Цяпер умеем пражыць i тушыць,
Пячы свой хлеб, гарэлку гнаць i пiць –
Умеем ужываць, умеем жыць.
Мы навучылiся не злоўжываць,
Жыццё ў калёрыi не заганяць,
Смак на карысьць, карысьць на смак пускаць –
Свой шлях нiбыта страву гатаваць.
Такiмi – гэта ты зрабiў нас, Ўiльям.
Хто быў забойца, што забiў цябе?
Ня ведаю. Забiў ён сам сябе,
Iмя нясе ў магiлу на гарбе,
Чаго жадаў – чытайце на iлбе.
Бо смак тваiх прысмакаў не забыць,
Бо збор тваiх рэцэптаў не згубiць,
Руку тваю цьвiкамi не прыбiць –
Што ё, таго адвёрткай не забiць.
Твае забойцы не забiлi, Ўiльям!
Ё ялавiчына, ё ананас,
Ё пiва i безалькагольны квас,
Ёсьць дранiкi, ё крамбамбуля ў нас,
Ё грошы, ёсьць прастора, ёсьць i час.
I будзе мора ежы i марак,
I каб яму заправiць поўны бак,
У гэтым моры сьвецiць нам маяк –
Той самы смак, той самы смачны смак,
Якi падараваў калiсьцi Ўiльям.
1.
Стаматоляг!бор сьвiдруе боль!
Кожны крок на раны сыпе соль!
Расьсьвiдруй хутчэй пульпiтны зуб –
Выцягнi хваробу, жыць дазволь!
Ночку сёньня прахварэў усю,
Ночку ўсю я выў на антрэсоль!
Хоць ты пасадзiў мяне на трон,
Ды ня я, а ты цяпер кароль!
Падаецца змучанаму мне,
Нiбы ў небе толькi ты i столь!
Стаматоляг! Боль сьвiдруе зуб!
Хай з дупла вылазiць п'яны троль!
2.
Тое, што балела, адбыло.
Ў зубе неймавернае дупло.
Не пульпiт, а пэрыёдантыт –
Ўсё на каранi ў мяне пайшло.
Нэрв няшчасны проста ў зубе згнiў –
Дзiва, што балюча так было.
Сёньня высьвiдравалi адток,
Выцек гной, i гэта жыць дало.
Хворы зуб у роце нiбы госьць –
Зуб-шкарлупка, востры, быццам шкло.
3.
Я цяпер балюю, стаматоляг!
Я усiх цалую, стаматоляг!
Я з усьмешкай яркай, як ва ўсiх,
Сёньня шпацырую, стаматоляг!
Мяса й хлеб, марозiва i торт –
Ежу ем любую, стаматоляг!
Ўсiм на сьвеце, хто хварэў як я,
Радасьць падаруе стаматоляг!
Птушкамi лупасiнскiх радкоў
Апяяны гэты стаматоляг!
ПАМЯЦI ЎIЛЬЯМА ПАХЛЁБКIНА
Той самы смак тых самых кляклых фляк,
I шэрага пюрэ анучны пах,
I ўвесь савецкi абшчапiтны сьцяг
Ты перамог i паказаў нам як.
Здавалася, ў кiшэнi цэлы сьвет,
Здавалася, што набылi бiлет,
Што нас узьняў паветраны сакрэт
Над друзам неправараных катлет –
Ты нам адкрыў кулiнарыю, Ўiльям.
Цяпер мы ўмеем смажыць i варыць,
Цяпер умеем пражыць i тушыць,
Пячы свой хлеб, гарэлку гнаць i пiць –
Умеем ужываць, умеем жыць.
Мы навучылiся не злоўжываць,
Жыццё ў калёрыi не заганяць,
Смак на карысьць, карысьць на смак пускаць –
Свой шлях нiбыта страву гатаваць.
Такiмi – гэта ты зрабiў нас, Ўiльям.
Хто быў забойца, што забiў цябе?
Ня ведаю. Забiў ён сам сябе,
Iмя нясе ў магiлу на гарбе,
Чаго жадаў – чытайце на iлбе.
Бо смак тваiх прысмакаў не забыць,
Бо збор тваiх рэцэптаў не згубiць,
Руку тваю цьвiкамi не прыбiць –
Што ё, таго адвёрткай не забiць.
Твае забойцы не забiлi, Ўiльям!
Ё ялавiчына, ё ананас,
Ё пiва i безалькагольны квас,
Ёсьць дранiкi, ё крамбамбуля ў нас,
Ё грошы, ёсьць прастора, ёсьць i час.
I будзе мора ежы i марак,
I каб яму заправiць поўны бак,
У гэтым моры сьвецiць нам маяк –
Той самы смак, той самы смачны смак,
Якi падараваў калiсьцi Ўiльям.
